четврток, 27 април 2017  |  Вести денес: 0

Прочка!

Life-Facebook-Status-19177

Стануем прошла недела рано посабајле, влагам у купатило за у лавабо да перам  зуби, уши, нос и грло, набрзинка обавуем прво мала физолошка потреба, а затим домаќи задатак  звани: леб и млеко у маалски колонијал и се мислам кај да му ја киднам од дома, јер знам дека а останам, одма ќе ме глават по гости на праштање, јер као сваки савесни верник, читам на тоа православниот календар шо ми виси на ѕид у кујна  дека тој ден е Прочка! И таман да ми текне коа, оп, ѕвони мобилниот, а таму еве ти го  колегата  ми тетоец, Љубe – „Љуботен“.  Ај,  после речи, немало Господ!? Решил чоекот со син му поново да ја осваја Солунска глава, па ме вика да планинариме заедно. Не размишљам ни секунда, натегнуем дебели чарапи, обувам тоа гојзериците, облакам монтката и дома остаам цедуља да не ме тражат, јер хитно ме викнале од работа да идам на терен! Шо да праиш! Приватен сектор! Душмани! Не праштаат! Експлоатираат и на тежок празник!

sly4

Него,  док син му не  вози лагано по тоа планината у такозвана руска возила  џип –  Лада – Нива, шо лани му го купија за матура, „Љуботенов“ ме прашуе дали сабајлево пред да тргнеме сум и „простил“ на дотичната? Го глеам онака чудно и му викам: „Абе,  шо поставуеш глупи  прашања, коа и сам добро знаеш дека  ја „не   сум им простил“ на многу поружни, а камоли на  неа!? А, ти“?

Јок! – ми одговара „Љуботенов. Сабајлево ми се деси пад на напон!

Cliffhanger movie image Sylvester Stallone (4)

Ја па, у прво време не го сфатив шо сакаше со тоа да каже, јер не памтам мене да ми се десило такво нешто у живот! А,  еве рецимо, памтам као денес коа у она време на овој  ист терен за прв пут го  освајавме врвот, али ондак пешки, као млади извиѓачи и членови на друштвото на љубители на шумите, натоварени со ранци, чутурици, шаторски крила и остала ратна спрема. И таман дојдовме негде до пола, коа више почна да се смрачуе и коначариве викаат поставуј шатори, тука ќе се преноќуе. Праиме ние тоа све по ред, и док вечерта уз кувана ракија дрндаме гитара и се стискаме еден од друг од студ, собрани околу тоа логорската ватра, у еден моменат момево шо поал саат ме кибицираше од каршија, стануе и скришно ми даа ишарет да идам по неа. Се измкнуем ја такоѓе неприметно и дискретно ја пратам у стопа, коа она цуп, цуп… прао кај неа у шатор. Упаѓам и ја пет секунди после неа и уше не сме се ни пружиле рука да се запознаеме, а она више праи слободно паѓање… кај мене у наручје. А  ја па, таков целиот, мек карактер… а, ме фатат у тесно, незгодно ми е да ги одбијам. Спуштам рајфершлус ем на тоа шаторчето, ем на тоа фармерките и почињем да планинарам по нејзе. Брат, сум ја освајал темељито, онака натенане, дел по дел – као Монт Еверест! Почнуем со јазична проверка од двата брежуљка шо рељефно и се простираат по горна половина, а затим лагано продужуем по тоа телесната висорамнина све до малата пупачна котлина шо нешто касније и ја напунивм со 100 % природен сок од простата, претварајќи ја у мало вештачко езерце. Ма се белееше као снегот у мај на Шара. Ма какви, бре,  као едно од двете Пелистерски очи!  Затим нагло се спуштам у тоа меѓубутниот кањон, наречен „амбис љубави“, или такозвана „весела долина“, бујна со вегетација као руска степа… Ма какви бре, као афричка савана… Јер у тоа време цуцливе „така се носеа“! Јер… да простиш – таква беше модата. Хипи! Након тоа постепено доаѓам до клизава увала, као пред улаз у Постојнска  јама, у која лагано утрчуем да истражуем, као спелеолог у влажна пештера.  Можда нема да најдеш унутра човечја рибица, али затоа чим стигнеш до сам врв, одма и забијаш клин! За и она да стигне до врв! Да те памти! За спомен до гроба! Јеби га, и за тоа такво беше времето. Запознај ја природата, за поише да ја засакаш!  Поготово, она тебе.

5818673234_8f1062c5cc_bИ ја запознаав уште дугачко време, све доека она не реши да се мужи. А ја као најупутен у нејзиниот укус, прохтеви и навики, одма и најдов муж. И тоа со сродни афинитети! За они двајца уше дугачко зедно да продужат да се качујат по тоа планините, а ја и он поединачно и независно еден од друг – на неа! Све док не затрудне! До душа до 6-ти месец „и ковав уше по некој клин“, али све реѓе и реѓе, јер ми беше малце незгодно због детето! Беше баеги напредно, па немаше смисла да му го нарушуем комодитетот! Се беше свртило со главата надоле, па ми беше незгодно секој пут по два-три пути по ред „да го пљукам“ у фаца, а уште ни очи не сум му видел. А и страв, ко ќе запнам у тоа занесот,  не дај Боже, несакајќи да не му брцнам у око! Затоа три месеца  пред да се породи, морав “да и простам” и да се опростам од  даље качуење!

Screenshot_13

Него, застануеме ние така со џипов на пиш – пауза, и доека копиљов дотура антифриз у хладњак, го глеам ја „Љуботенов“ како чучнал позади еден жбуњ, и дигнал руки у вис. Бате Љубе, да не треба папир? – го прашуем, а он опет: Јок бе Рамбо, само мала нужда!

Е, како бе мала нужда клечејќи? – се чудам, а он, док стануе и го закопчуе тоа рајфершлусот ми објаснуе: Морам така, за да не ги помочам пантолоните. Јер ме знаеш ти мене. Кој еднаш ме изневери, више не му пружам рука! А мене одма ми текнуе шо сакаше да каже чоекот на тргнуење со со тоа „падот на напон“  рано посабајле и праштањето на дотичната!

Него, у тој тренутак у муабетов се убацуе копиљов и фраерски ме прашуе: Абе Рамбо, имаш ли ти планинарска книшкаНеам! – му одговарам. А, зашто?

Епа ондак, со кое право секој пут  на луѓево им се качуеш на кц со тоа твоите љубавни  измишљотини?

g_rockyii_big_02

Го глеам ја онака трофазно и му викам: Те знам ја уште од мал! Беше баеги напреден, али не до волку!, и пар секунди  размишљам дали да останам само на оваа реплика или да му одговорам искрено, јер ми стоеше на врв на јазик да му кажам: Абе, не само напреден, него уше од мал беше наопаку насаден!

И не знам дали знаешали ја за разлика од татко ти иам малце подругачија навикаКој  еднаш ме навреди, го  пљукам у фаца и неќам очи да му видам.  Али ај, ептен атер на татко му, у задњи моменат му преќутев!  Коа ете го  иде „Љуботенов“,  ме тапша по рамо и ми вика:„Прости му РамбоМлад ене знае шо збори… Ај прости му, жити мене, таков е денот!

g_detox_big_03

И му простив! Нему – да! На мајка му – не! И тоа уше на времето! Пошто ондак верските празници, па ни „Прочка“ толку не се славеа! Јер такво беше времето! Комуњарско! Само не знам дали денес он би ми простил да знае дека за тоа пљукањето не лажев! Ама, среќа не памти. Јер не беше ни роден!

 

 

#Коментари